پیر طنز ایران، پیرما، درگذشت

منوچهر احترامی - پیر ما و پیر طنز ایران -  مراد ما نومریدان - رفت و دیگربار خانواده طنز را بی پدر کرد. حالا خنده دیگر نه پیر مراد دارد٬ نه پدر و نه «پسرخاله».
روحش شاد.

بت پرستی دینی

در زمانهای دور٬ بت پرستی و خرافه پرستی دربین بسیاری از  مردمان جهان رونق و طرفدار داشته است. اگرچه به نظر می رسد این رسم امروزه دیگر برچیده شده یا لااقل جنس بتها دگرگون شده و به سمت و سویی جدید کشیده شده است٬ اما من معتقدم هنوز هم در بعضی جاها به خصوص همین ایران خودمان بت پرستی به سنتی ترین شکل ممکن هنوز دیده می شود. حتی گاهی این عادات کفرآمیز به نحو شگفت آوری لباس دین و خداپرستی را هم برتن کرده است. راجع به خرافه پرستی و نحوه ی احتمالی شروع آن پیشتر  قصه ی "کاس آقا" در همین وبلاگ درج شده٬ اما امروزه درختها و نمادهای  کاس آقایی حتی در همین تهران پرزرق و برق هم ریشه دوانده و آویزه گاه دلهای دینداران خرافاتی گردیده است.
عکسهایی که در زیر مشاهده می کنید٬ نقش شوره بسته ای است ناشی از نفوذ آب از لوله ای معیوب یا ناودانی شلخته روی یک دیوار٬ که عاشقان دین (به جای همیاری در ترمیم لوله ی صاحبخانه) آن را بعنوان تندیس و معجزه ی حضرت ابوالفضل پنداشته و به قصد زیارت و کرنش و تبرک هجوم آورده اند. از این قبیل نقشها و قدمگاهها در سطح کشور کم دیده نمی شود.
به راستی٬ ما٬ که همیشه ی خدا چشم براه معجزه هاییم و شب و روز با چشمهای گریان دستهای غیبی را به گشودن گرههای انبوه زندگیمان تمنا می کنیم چگونه خواهیم توانست قدمی برای بهبود دنیایی که داریم برداریم؟